Okuyordum habire ne bulursam okumaya çalıyordum. Unuttuğumu fark ettim okuduklarımdan. hepsini aklımda tutamıyordum sanki. Oysaki boşuna bir endişeymiş. Okumaya devam edersem başka sayfalardan başka ağızlardan gelen anlatımlarla hatırlayacak ve pekişecekti unutmak istemediklerim ya da bilmemin gerekli olduğunu düşündüğüm şeyler. Yeterki ben öğrenmek isteyeyim. Öğrenme işlemi gerçekleşecekti.

Bu dolmuş parası ve yirmi ytl hikayesi garip bir şekilde yeniden yaşandı. Gene 20 ytl ve ve gene dolmuşa para veremedim. yaşam bazen bizim dışımızda ama bizimde içimizde olduğumuz garip şeyler hazırlıyor bizim için.bu sefer dolmuşta oturanlara sordum bozabilrmisiniz diye. Hayır dediler. Başka yolcu falan gelir diye düşündüm. İlerleyen zamanda arkada oturan genç delikanli önemli değil dedi. pardon dedim .Ne için. Dolmuş paranızı verdim dedi. Şaşırdım. Nasıl olur, benim sizden bir talebim olmadı ki niye veresiniz dedim. Ya inince bir yerde hallederiz diye düşünmüştüm. Hoppala. bu da nerden çıktı dedim tabi içimden.Şöfore sordum aldınız mı parayı. hayır dedi almadım. Buyrun burdan yakın. Yaşam bir komedi zaten. Yolcu genç hayır verdim dedi şöfor almadım dedi. bir süre böyle gitti yolda sözcukler. Arkamı döndüm bak genç kardeşim. benim senden bana iyilik yap talebim olmadı, sen neya dayanarak benim yol paramı ödedin, ben sorunumu bir şekilde hallederdim ve sakın bir daha biri istemeden bir talebi olmadan iyilik adı altında bir şeyler yapma dedim. Sözler benimdi. Ağzımdan çıkan sözler bana ait değildi sanki. Ama demiştim bir kez. geri dönüş yoktu. Ama ne güzel demiştim. kimdi o bana yardım edecek.sonra da kendi kurtarma yardım etme enerjimi düşündüm. Evet artık bunu bitirmeliydim. Oysaki bitirdiğimi sanıyordum yanılgılar deryasında diz boyu yürümekmiş benimkisi. ne yapalım. Aynalığım bu kadar açık ve net olamazdı. kimsenin talebi olmadan kimseye bir yardımda bulunmamalı. Evet en iyisi bu herkes için..

Sürüngen kadın. Sürüngen yaşam. Sürüden yaşam.Ekmek ve Laleler tvde oynayan bir filmdi, güzel bir italyan filmi duygusal.. Başını ve sonunu izleyemedim. Ama uzun bir bölümünü izledim. İki kişi izledik daha doğrusu. Kadının yaşamı yaşammı sürüngen hayatı sürüyordu dedi diğer izleyen. pardon dedim nasıl yani.Eşi ve çocukları evde yanlız o başka bir yerde yersiz ve parasız, kadının sorumlulukları var dedi. Bu bakış açıları beni öldürecek, inanılmaz zengin bakış açılarımız var. Kabul edilir ya da edilmez ama fazlasııyla zengin kişiye göre kişiye özel. Dedim ki kadın yersiz değil intihar etmek üzere olan birinin yanına yerleşti yeri var ve o kişiyi yaşama bağladı tanrı misafiri olarak. parasız da değil çiçekçide iş buldu. ve eşi beş yıldır sevgilisi var. sevgilisine karım beni terketti gömleklerimi ütülermisin diyor ve sevgilisi de hayır ben senin eşin değil sevgilinim diyor dedim. Adam annesine söylüyor gömleklerimi ütülermisin hayır diyor tatile gidiyorum diyor.. kadın bu koşullarda yaşamın unuttuğu yanını yeniden yaşıyordu. Kadın sürünmüyordu. kadın yaşıyordu. Yaşama sevinci gözlerinde ışıl ışıldı.  Eh bunlar da benim bakış açımdı. herkes kendine göre bakıyor. yapacak bir şey yok. Herkes güzel herkes özel herkes aynı herkes ayrı bir dünya sadece boyutları farklı. ve herkes kendisi için en güzelini bilir bulur yaşar.

Bir de kavramların anlamlarını yitirdim. kaybettim .Anlamlar yetmiyor sanki sözcüklere. Aklım karışmıştı. Dedim hops ne oluyoruz. İnsan kendisine kızmamalı. Ne olursa olsun kızmamalı. Bu kavramsızlık zamanları da normalmiş. Yeni kavramlara ya da yeni şeylere ulaşmak için. Sanmıştım ki bana özgü ve ben aklımı yitiriyorum. Benim gibi olanlar varmış. kavramlarını yitirenler. İnsana özgü ya da bazı insanlara özgü şeylerden biriymiş.bu farkedişimle birlikte yolumda yürümeye devam ediyorum herkesle birlikte herkesten ayrı.

Yolumuz açık, yolumuz sonsuz.