Geçenlerde büyük bir marketler zincirinden birine gittim sabah kahvaltı için bir şeyler almaya. Biraz ilerlemiştim ki yanımdan kara çarşaflı biri geçti yanımdan. Neyse ben yoluma devam ettim. On, on beş adım sonra bir kara çarşaflı bayan daha geçti yanımdan. Dedim ki ne oluyoruz. Az önce yanımdan geçmiş ve başka bir yöne doğru gitmişti. Nasıl olabilirdi bu kadar kısa zamanda tekrar karşılaşmamız mümkün değildi. Baktım geriye doğru evet ilk gördüğüm de yoluna devam etmekteymiş. Ve ben bir başka kara çarşaflıyla karşılaşmışım. Birden kendimi başka bir zamanda ya da mekanda sandım. Bu kadar ardışık zamanda karşılaşmamıştım. Sanki yaşadığım andan uzaklaşmıştım. An durmuş ben şaşkın öylece boşluğa bakar gibi oldu gözlerim. Ne oluyordu. Zihnim bana oyun mu oynuyordu. Olamazdı. Kendimi toparladım. Uzaklara baktım başka kimseleri görme umuduyla. Evet uzakta da olsa yaşadığım andan insanlar vardı.Oh be dedim sevindim için için içimden gizli gizli. Gerçek zamanımdayım. Sadece tesadüfmüş olanlar. Olamazdı bu böyle bir şey olamazdı ben tek başıma kara çarşaflıların içinde kalamazdım. Nasıl da kaynar sular dökülüvermişti üstümden. Kara kara üstüme gelmezdi karalıklar, gelemezlerdi. Aydınlık olmalıydı gelecek, aydınlık günler kapıda olmalıydı...

Kendi aydınlığımda yürümeye devam edip kahvaltılığımı aldım ve işime gittim.